Isnin, Julai 16, 2012

Asal Usul Bahasa Melayu





Asal Usul Bahasa Melayu


Asal usul perkataan Melayu masih belum dapat disahkan oleh sejarawan. Bagaimanapun terdapat beberapa bukti sejarah yang cuba mengaitkan asal-usul bahasa Melayu, seperti mana berikut:

1.  Catatan orang China yang menyatakan bahawa sebuah kerajaan Mo-lo-yeu mempersembahkan hasil bumi kepada raja China sekitar 644-645    Masihi. Dikatakan orang Mo-lo-yeu mengirimkan Utusan ke negara China untuk mempersembahkan hasil-hasil bumi kepada raja China.

2. Ada yang mempercayai kerajaan Mo-lo-yeu berpusat di daerah Jambi, Sumatera , daripada sebatang sungai yang deras alirannya, iitu Sungai Melayu.

3. Satu lagi catatan orang China ialah catatan rahib Buddha bernama I-Tsing yang menggunakan kata ma-lo-yu tentang dua buah kerajaan yang dilawatinya sekitar 675 Masihi.

4. Dalam bahasa Jawa Kuno, perkataan ``Mlayu'' bermaksud berlari atau mengembara. Hal ini boleh dipadankan dengan orang Indo-Melayu (Austonesia) yang bergerak dari Yunan.


 Asal Usul Bangsa Melayu

  • Dipercayai berasal daripada golongan Austronesia di Yunan.
  • Kumpulan pertama dikenali sebagai Melayu Proto.
  • Berpindah ke Asia Tenggara pada Zaman Batu Baru (2500 Sebelum Masihi)
  • Keturunannya Orang Asli di Semenanjung Malaysia, Dayak di Sarawak dan Batak di Sumatera.
  • Kumpulan kedua dikenali sebagai Melayu Deutro
  • Berpindah ke Asia Tenggara pada Zaman Logam kira-kira 1500 Sebelum Massihi.
  • Keturunannya orang Melayu di Malaysia
  • Dikatakan lebih bijak dan dan mahir daripada Melayu Proto.
  • Bijak dalam bidang astronomi, pelayaran dan bercucuk tanam.
  • Bilangan lebih banyak daripada Melayu Proto.
  • Menduduki kawasan pantai dan lembah di Asia Tenggara.
  • Orang ini, kumpulan pertama dan kedua, dikenali sebagai Austronesia.
  • Bahasa-bahasa yang terdapat di Nusantara sekarang berpunca daripada bahasa Austronesia ini.


Nik Safiah Karim menerangkan bahawa bahasa Austronesia ialah satu rumpun bahasa dalam filum bahasa Austris bersama-sama dengan rumpun bahasa Austroasia dan Tibet-China (rujuk carta alir di atas).
Bahasa Melayu termasuk dalam bahasa-bahasa Golongan Sumatera bersama-sama dengan bahasa-bahasa Acheh, Batak, Minangkabau, Nias, Lampung dan Orang Laut.


Perkembangan Bahasa Melayu

Ahli bahasa membahagikan perkembangan bahasa Melayu kepada tiga tahap utama iaitu:
  • Bahasa Melayu Kuno,
  • Bahasa Melayu Klasik dan
  • Bahasa Melayu Moden.

Bahasa Melayu Kuno

Merupakan keluarga bahasa Nusantara. Kegemilangannya dari abad ke-7 hingga abad ke-13 pada zaman kerajaan Sriwijaya, sebagai lingua franca dan bahasa pentadbiran. Penuturnya di Semenanjung, Kepulauan Riau dan Sumatera. Ia menjadi lingua franca dan sebagai bahasa pentadbiran kerana:
  • Bersifat sederhana dan mudah menerima pengaruh luar.
  • Tidak terikat kepada perbezaan susun lapis masyarakat
  • Mempunyai sistem yang lebih mudah berbanding dengan bahasa Jawa.
Banyak dipengaruhi oleh sistem bahasa Sanskrit. Bahasa Sanskrit kemudian dikenal pasti menyumbang kepada pengkayaan kosa  kata dan ciri-ciri keilmuaan (kesarjanaan) Bahasa Melayu.
Bahasa Melayu mudah dipengaruhi Sanskrit kerana:
  • Pengaruh agama Hindu
  • Bahasa Sanskrit terletak dalam kelas bangsawan, dan dikatakan mempunyai hierarki yang tinggi.
  • Sifat bahasa Melayu yang mudah dilentur mengikut keadaan dan keperluan.
  •  
Bahasa Melayu kuno pada batu-batu bersurat abad ke-7 yang ditulis dengan huruf Pallawa:
  • Batu bersurat di Kedukan Bukit, Palembang (683 M)
  • Batu bersurat di Talang Ruwo, dekat Palembang (684 M)
  • Batu bersurat di Kota Kampur, Pulau Bangka (686 M)
  • Batu bersurat di Karang Brahi, Meringin, daerah Hulu Jambi (686 M)
Bahasa Melayu kuno pada batu bersurat di Gandasuli, Jawa Tengah (832 M) ditulis dalam huruf Nagiri.

Ciri-ciri bahasa Melayu kuno:
  • Penuh dengan kata-kata pinjaman Sanskrit
  • Susunan ayat bersifat Melayu
  • Bunyi b ialah w dalam Melayu kuno (Contoh: bulan - wulan)
  • bunyi e pepet tidak wujud (Contoh dengan - dngan atau dangan)
  • Awalan ber- ialah mar- dalam Melayu kuno (contoh: berlepas-marlapas)
  • Awalan di- ialah ni- dalam bahasa Melayu kuno (Contoh: diperbuat - niparwuat)
  • Ada bunyi konsonan yang diaspirasikan seperti bh, th, ph, dh, kh, h (Contoh: sukhatshitta)
  • Huruf h hilang dalam bahasa moden (Contoh: semua-samuha, saya: sahaya)

Peralihan Bahasa Melayu Kuno Ke Bahasa Melayu Klasik

Peralihan ini dikaitkan dengan pengaruh agama Islam yang semakin mantap di Asia Tenggara pada abad ke-13. Selepas itu, bahasa Melayu mengalami banyak perubahan dari segi kosa kata, struktur ayat dan tulisan. Terdapat tiga batu bersurat yang penting:

a. batu bersurat di Pagar Ruyung, Minangkabau (1356)
  • ditulis dalam huruf India
  • mengandungi prosa melayu kuno dan beberapa baris sajakm Sanskrit.
  • bahasanya berbeza sedikit daripada bahasa batu bersurat abad ke-7.
b. Batu bersurat di Minye Tujuh, Acheh (1380)
  • masih memakai abjad India
  • buat pertama kalinya terdapat penggunaan kata-kata Arab seperti kalimat nabi, Allah dan rahmat
c. batu bersurat di Kuala Berang, Terengganu (1303-1387)
  • ditulis dalam tulisan Jawi
  • membuktikan tulisan Arab telah telah digunakan dalam bahasa Melayu pada abad itu.
Ketiga-tiga batu bersurat ini merupakan bukti catatan terakhir perkembangan bahasa Melayu kerana selepas abad ke-14, muncul kesusasteraan Melayu dalam bentuk tulisan.



Bahasa Melayu Klasik

Kegemilangannya boleh dibahagikan kepada tiga zaman penting:
  • Zaman kerajaan Melaka
  • Zaman kerajaab Acheh
  • Zaman kerajaan Johor-Riau
Antara tokoh-tokoh penulis yang penting ialah Hamzah Fansuri, Syamsuddin al-Sumaterani, Syeikh Nuruddin al-Raniri dan Abdul Rauf al-Singkel.
Ciri-ciri bahasa klasik:
  • ayat: panjang,  berulang, berbelit-belit.
  • banyak ayat pasif
  • menggunakan bahasa istana
  • kosa kata klasik: ratna mutu manikam, edan kesmaran (mabuk asmara), sahaya, masyghul (bersedih)
  • banyak menggunakan perdu perkataan (kata pangkal ayat): sebermula, alkisah, hatta, adapun.
  • ayat songsang
  • banyak menggunakan partikel ``pun'' dan `'lah''

Bahasa Melayu Moden

Bermula pada abad ke-19. Hasil karangan Munsyi Abdullah dianggap sebagai permulaan zaman bahasa Melayu moden.

Sebelum penjajahan Beritish, bahasa Melayu mencapai kedudukan yang tinggi, berfungsi sebagai bahasa perantaraan, pentadbiran, kesusasteraan, dan bahasa pengantar di pusat pendidikan Islam.

Selepas Perang Dunia Kedua, British merubah dasar menjadikan bahasa Inggeris sebagai pengantar dalam sistem pendidikan.

Semasa Malaysia mencapai kemerdekaan, Perlembagaan Persekutuan Perkara 152 menetapkan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan.

Akta Bahasa Kebangsaan 1963/1967 menetapkan bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi negara. Laporan Razak 1956 mencadangkan bahasa Melayu sebagai pengantar dalam sistem pendidikan negara.



Nurul Nabila Mohd Nazari
PISMP BM Sem 6 ( Ambilan Jan 2010 )


Ahad, Julai 15, 2012

Nota Tatabahasa Bahasa Melayu







Nota berkaitan TATABAHASA BAHASA MELAYU.




Sila klik pada pautan ini :

NOTA TATABAHASA





Siti Normazilla Mah Hussin
PISMP BM Sem 6. ( Ambilan Jan 2010 )

. Bengkel Intelek Tatabahasa Bahasa Melayu .



 Bengkel Intelek Tatabahasa Bahasa Melayu

ANJURAN

PERSATUAN BAHASA MELAYU PROGRAM IJAZAH SARJANA MUDA PERGURUAN ( BAHASA MELAYU ) SEMESTER 6 / 2012

DENGAN KERJASAMA

JABATAN PENGAJIAN MELAYU IPGKTAA



TARIKH         : 12 JULAI 2012
HARI              : KHAMIS
MASA            : 8.00 PAGI - 4.30 PETANG
TEMPAT         : i. Dewan Kuliah A IPG Kampus Tengku Ampuan Afzan
                         ii. Bilik Seminar, Pusat Sumber Al - Khindi, IPGKTAA



Pada 12 Julai 2012, Persatuan Bahasa Melayu mengadakan bengkel Intelek Tatabahasa yang melibatkan guru pelatih yang bakal berpraktikum dan mengajar mata pelajaran Bahasa Melayu. Bengkel ini melibatkan unit Major Bahasa Melayu sebagai penganjur, unit Pendidikan Seni Visual dan unit Pendidikan Jasmani. Bengkel ini bermula pada jam 8.00 pagi dan para peserta dikehendaki mendaftar sebelum masuk ke dalam dewan kuliah. 

Bengkel ini merangkumi dua sesi iaitu melibatkan dua fasilitator iaitu Puan Fazilah dan Encik Jalalludin. Ceramah yang disampaikan oleh fasilitator berkisar mengenai tatabahasa, yakni, cara bagaimana kita hendak mengajar di sekolah serta kami didedahkan dengan kesalahan-kesalahan tatabahasa yang biasa dilakukan oleh murid.

Bengkel ini amat memberi manfaat kepada guru pelatih yang bakal berpraktikum selama dua bulan bermula pada 23 Julai hingga 21 September 2012. 




 Pendaftaran




Majlis Perasmian oleh Ketua Jabatan Bahasa Melayu.




Sesi 1 : Dewan Kuliah A. 




Sesi 2 : Bilik Seminar.






Alhamdulillah, bengkel ini berjalan dengan lancar. Terima kasih kepada Kumpulan 1 yang bertanggungjawab mengendalikan bengkel ini dan ribuan terima kasih juga diucapkan kepada fasilitator-fasilitator yang memberikan kuliah. Tahniah kepada guru pelatih yang berjaya menamatkan bengkel ini dan selamat berpraktikum kepada semua!

Rabu, Julai 11, 2012

NOTA SISTEM EJAAN JAWI



SISTEM EJAAN JAWI

Sistem tulisan dan ejaan Jawi dipengaruhi oleh Bahasa Arab dan Melayu. Unsur Arab dan Melayu mengalami dua tahap perkembangan. Pada tahap pertama, ejaannya menggunakan tanda baris sebagaimana yang terdapat dalam mashaf  suci al-Quran.  Penggunaan baris ini bertujuan mendapatkan bunyi yang betul tetapi mengambil masa yang lama untuk menulisnya kerana terlalu banyak tanda diakritik yang digunakan. Pada tahap kedua tanda baris tersebut dihilangkan.  Walau bagaimanapun, bentuk ini sukar dibaca oleh mereka yang baharu belajar Jawi kerana memerlukan masa untuk menguasai dan menggunakannya.  Oleh itu, tidak lama kemudian lahirlah huruf Jawi versi Melayu yang merupakan ejaan yang menggunakan huruf saksi atau huruf vokal, iaitu Alif, Wau dan Ya. Dalam buku William Marsden, A Dictionary of the Malayan language (1812) dan buku R.J. Wilkinson (1903), didapati bahawa terdapat ejaan yang bercampur dari segi pemilihan huruf. Oleh itu, pada tahun 1930-an, muncul ahli-ahli bahasa yang cuba menyusun ejaan Jawi secara berasingan. Antaranya ialah Mejar Dato’ Haji Mohd Said bin Haji Sulaiman daripada Pakatan Bahasa Melayu Persuratan Buku-Buku Diraja Johor (P.Bm. P.B. DiRaja Johor)  dan Zainal Abidin Wahid atau lebih dikenali dengan panggilan Za’ba daripada Maktab perguruan Sultan Idris, Tanjung Malim.

Dua usaha penting pada peringkat awal penyempurnaan sistem tulisan dan ejaan Jawi ialah usaha yang dibuat oleh Pakatan Bahasa Melayu Persuratan Diraja Johor (P. Bm. P. B) yang menerbitkan sistem ejaan Jawi pada tahun 1937,  dan usaha yang dibuat oleh Allahyarham Zainal Abidin Bin Ahmad (seterusnya disebut Za'ba) pada tahun 1939. Tulisan Jawi yang terpakai di sektor pendidikan dan dalam pelbagai urusan sejak awal abad ini hingga tahun 1986 ialah Sistem Ejaan Jawi Za'ba (seterusnya disebut Jawi Za'ba) yang diasaskan pada tahun 1939.

Sistem Ejaan P.Bm. P.B. DiRaja Johor disusun dalam bentuk risalah yang berjudul Risalah Bagi Helaian  P.Bm. P.B. DiRaja Johor yang mengandungi 25 halaman dan diterbitkan pada tahun 1937 dengan menggunakan huruf Jawi. Sistem ejaan ini agak ringkas dan kata dieja mengikut bagaimana satu-satu suku kata dibunyikan.  Kaedah ini juga mewujudkan huruf Alif ke belakang apabila wujud imbuhan pada kata dasar. Dalam panduan ini juga terdapat peraturan ejaan kata dalam bentuk gabungan kata yang digunakan dalam surat rasmi kerajaan Johor dan juga dalam Buku Katan Melayu.
Sistem Ejaan Za’ba pula dilengkapkan pada tahun 1938 dalam sebuah buku berjudul Daftar Ejaan Melayu (Jawi-Rumi). Sistem ini mempunyai persamaan dengan Sistem Ejaan P.Bm. P.B. DiRaja Johor. Bezanya keterangan yang diberikan agak panjang. Sistem ini juga digunakan oleh guru pelatih di MPSI. Penggunaannya juga kemudian agak meluas dan sebahagiannya digunakan dalam penerbitan Utusan Melayu pada tahun 1939.  Sistem ejaan ini  diolah semula oleh Dewan Bahasa dan Pustaka untuk melahirkan  Sistem Ejaan Jawi yang Disempurnakan.  Penyempurnaan sistem ejaan Jawi bertujuan seperti berikut (Ismail Dahman, 1991):


  1. Untuk mewujudkan satu sistem tulisan dan ejaan Jawi yang kemaskini yang sekali gus menyelaraskan pelbagai kaedah ejaan Jawi yang tidak seragam dalam penggunaan (sebelum tahun 1986).
  2. Untuk memperbaiki atau membetulkan beberapa kelemahan atau kekurangan yang terdapat dalam sistem ejaan Jawi lama yang sedang digunakan, iaitu Sistem Ejaan Jawi Za'ba.
  3. Untuk memodenkan sistem ejaan Jawi (selaras dengan perkembangan ejaan Rumi) supaya dapat diperluas dan dipertingkatkan penggunaannya menjadi wahana penulisan Bahasa Melayu moden, tanpa menghapuskan ciri-ciri khusus sejarah dan budayanya, bagi menghadapi perkembangan bahasa, bangsa dan negara dalam merealisasikan wawasan tahun 2020 dan seterusnya.

Pada tahun 1981, Jawatankuasa Mengkaji Penggunaan Bahasa Malaysia (yang dilantik oleh Y. B. Menteri Pendidikan) telah memperakukan supaya "Sistem Ejaan Jawi yang ada sekarang hendaklah dikaji semula dan diperkemas. Sebuah buku Daftar Ejaan Rumi-Jawi yang lengkap hendaklah diusaha dan diterbitkan dengan segera". Untuk melaksanakan perakuan tersebut, Dewan Bahasa dan Pustaka telah melantik sebuah Jawatankuasa Mengkaji Semula Sistem Ejaan Jawi pada bulan Februari tahun 1983 (seterusnya disebut Jawatankuasa Ejaan Jawi DBP). Jawatankuasa tersebut dianggotai oleh pakar-pakar sistem ejaan Jawi yang mewakili Pusat Perkembangan Kurikulum, Jawatankuasa Tetap Bahasa Malaysia, dan Pusat-pusat Pengajian Tinggi Tempatan. Bidang tugas jawatankuasa ini ialah membuat kajian semula terhadap Sistem Ejaan Jawi Za'ba (Pelita Bahasa Melayu Penggal I [Permulaan Nahu Melayu] tahun 1941, dan Daftar Ejaan Melayu [Jawi-Rumi] tahun 1949) , Sistem Ejaan Jawi Dian (Majalah Dian) dan sistem ejaan Jawi yang digunakan dalam penerbitan-penerbitan Syarikat Utusan Melayu Sdn. Berhad, serta beberapa penerbitan Jawi yang lain.)

Hasil kajian Jawatankuasa Ejaan Jawi DBP (1983) itu dibentangkan dalam Konvensyen Tulisan Jawi (Anjuran Yayasan Islam Terengganu, dan Dewan Bahasa dan Pustaka) yang diadakan pada 9-11 April 1984 di Terengganu. Konvensyen ini dihadiri oleh 150 orang pakar tentang ejaan Jawi, termasuk mereka yang fasih dalam Bahasa Arab dan ahli agama Islam, yang terdiri daripada wakil-wakil jabatan kerajaan, pusat pengajian tinggi, institusi dan badan sukarela di seluruh negara, serta beberapa perwakilan rasmi dari negara Indonesia, Brunei Darussalam, Singapura dan Thailand. Cadangan yang dikemukakan oleh Jawatankuasa Ejaan Jawi DBP telah diterima dengan baik oleh peserta konvensyen di Terengganu itu. Hasilnya telah dirumuskan dan disusun oleh Dewan Bahasa dan Pustaka dalam tahun 1985, dan diterbitkan pada tahun 1986 dalam bentuk buku berjudul Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan (seterusnya disebut PEJYD).

Pada tahun 1987, Jawatankuasa Ejaan Jawi DBP telah mengadakan pertemuan dan menerima pandangan daripada beberapa orang pakar serta bersetuju membuat sedikit pembaikan ke atas rumusan yang terkandung dalam PEJYD tahun 1986 itu. Kemudian, naskhah pedoman tersebut diperkemas dan diterbitkan sebagai edisi kedua dengan judul PEJYD yang sama pada tahun 1987.

Pedoman Ejaan Jawi Yang disempurnakan (PEJYD)

Sistem tulisan dan ejaan Jawi yang digunakan sekarang ialah sistem yang termuat dalam buku Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan yang diterbitkan secara rasmi oleh Dewan Bahasa dan Pustaka pada tahun 1986 (edisi kedua. 1987; edisi ketiga, 1993).  Sistem ini merupakan sistem ejaan Jawi yang digunakan, disempurnakan atau dimantapkan daripada Kedah Ejaan Jawi yang digunakan sebelumnya yang berasaskan Kaedah Ejaan Jawi Za’ba (sebagaimana yang terdapat dalam buku Daftar Ejaan Melayu Jawi-Rumi, 1949). Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan (1986) dihasilkan daripada rumusan Konvensyen Tulisan Jawi Peringkat Kebangsaan yang diadakan pada tahun 1984. Hasil Konvensyen tahun 1984 itu telah diselaraskan dan diperkemas dengan maklumat yang diperoleh daripada Konvensyen Tulisan Jawi anjuran Pusat Islam, Jabatan Perdana Menteri, pada tahun 1991 dan Seminar Tulisan Jawi Peringkat Kebangsaan pada tahun 1993. Semua maklumat tersebut disemak dan disahkan oleh Jawatankuasa Teknikal Ejaan Jawi Pusat Islam dan Dewan Bahasa dan Pustaka pada tahun 1993-1994. Pedoman Umum Ejaan Jawi Bahasa Melayu yang termuat dalam buku ini merupakan maklumat terkini tentang sistem ejaan Jawi yang disusun berdasarkan dokumen-dokumen pedoman ejaan Jawi yang telah diterbitkan oleh DBP, dan maklumat-maklumat pedoman ejaan Jawi yang diselaraskan selepas itu, khususnya daripada terbitan-terbitan yang berikut:
  1. Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan, Dewan Bahasa dan Pustaka, Cetakan Pertama Edisi Ketiga, 1993.
  2. Daftar Ejaan Rumi-Jawi, Dewan Bahasa dan Pustaka, Cetakan Kedua, 1989.

Tulisan Jawi ditulis (dan dibaca) dari kanan ke kiri (seperti sistem tulisan Bahasa Arab). Sistem tulisan ini tidak mempunyai huruf besar atau huruf kecil seperti tulisan Rumi, tetapi perubahan bentuk huruf akan berlaku bagi beberapa huruf tertentu apabila dirangkaikan dengan huruf yang lain dalam penulisan sesuatu perkataan. Abjad Jawi Bahasa Melayu sekarang mengandungi 37 huruf bentuk tunggal yang tersusun seperti di Jadual 6.2.
Jadual 6.2: Abjad Jawi, Bahasa Melayu
Huruf Jawi
Nama
Padanan Rumi
 
alif a
ba b
ta t
ة
ta marbutah t/h
sa [tha] s, (th)
jim j
ca c
a],ha [h ),h, (h
kha [khO] kh
د
dal d
zal [dhal] z, (dh)
ra [rO] r
zai z
sin s
syin sy, (sh)
Od],sad [s ),s, (s
Od],dad [d ),d, (d
O],ta [t ),t, (t
O],za [z ),z, (z
ain [ain] awal: a, i, u
akhir
: k, (‘)
ghain gh
ڠ
nga ng
fa f
pa P
qaf k, q, (q)
kaf k
ڬ
ga g
lam l
mim m
nun n
wau w, u, o
ۏ
va v
ha h
ء
hamzah awal: gugur
akhir
: k, (’)
ya y, i, e taling
ى
ye [ye] e pepet akhir
ڽ
ny ny


Dipetik daripada http://www.karyanet.com.my/knetbeta/dbp_jawi/pengenalan/3-01_latarbelakang.htm pada 10 Julai 2008.

Catatan 1: Huruf di dalam tanda kurung ialah padanan untuk transliterasi huruf Arab kepada huruf Rumi dan padanan untuk mengeja istilah khusus daripada Bahasa Arab.

Catatan 2: Huruf  3 (ta marbutah) disepadankan dengan huruf Rumi h dan t; dan t bagi padanan transliterasi.


Siti Normazilla Mah Hussin
PISMP BM Sem 6. ( Ambilan Jan 2010 )



Isnin, Julai 09, 2012

Aktiviti 2 : Debat Dialek




Assalamualaikum.


Setiap minggu, kami diwajibkan untuk mengadakan aktiviti persatuan yang akan dikendalikan oleh kumpulan yang telah ditetapkan. Pada minggu ini, Pertandingan Debat Dialek diadakan. Pertandingan ini wajib disertai oleh semua kumpulan kecuali kumpulan yang mengendalikan aktiviti ini. 

Setiap kumpulan dikehendaki menghantar tiga orang wakil. Sistem yang digunakan ialah sistem kalah mati. Pusingan saringan pertama dimulakan oleh Kumpulan 1 bertemu Kumpulan 2. Manakala, pusingan saringan kedua pula Kumpulan 3 bertemu Kumpulan 5. Setiap kumpulan dikehendaki mencabut undi untuk menentukan mereka di pihak kerajaan atau pembangkang dan juga untuk menentukan dialek yang akan dituturkan.



Pusingan 1  ( K1 - Dialek Melaka vs K2 - Dialek Kedah )


Usul                 : Suami Berkahwin Lebih Dari Satu Kerana Wanita.
Kerajaan           : Kumpulan 1 ( Shawaldila, Azura, Farid )
Pembangkang    : Kumpulan 2 ( Nadia, Hanif, Farah )


Pemenang         : Kumpulan 



Pusingan 2 ( K3 - Dialek Negeri Sembilan vs K5 - Dialek Kelantan )


Usul                  : Perkahwinan Usia Muda Wajar Digalakkan.
Kerajaan            : Kumpulan 3 ( Syahida, Nurasyidah, Hidayah )
Pembangkang     : Kumpulan 5 ( Yunizar, Ainul, Ehsan ) 


Pemenang          : Kumpulan 5  




Pertandingan Akhir Debat Dialek Ala Parlimen Piala Dato' Jalalludin






USUL               : WANITA LEBIH BERKUASA DALAM SISTEM PENDIDIKAN.



Kerajaan ( Dialek Pahang ) vs Pembangkang ( Dialek Terengganu )



Kerajaan          : Kumpulan 2 ( Nadia, Farah, Iffa )
Pembangkang   : Kumpulan 5 ( Ainul, Ehsan, Yunizar )


Pemenang             : KUMPULAN 2
Pendebat Terbaik    : Yunizar






Kumpulan 1



 Kumpulan 2




Kumpulan 5




Kumpulan 2





Terima kasih kepada semua guru pelatih PISMP BM Ambilan Januari 2010 atas kerjasama dan diharapkan kumpulan yang akan mengendalikan aktiviti seterusnya akan melakukan penambahbaikan dari segi pengurusan masa, perancangan dan pengelolaan. :)





Ahad, Julai 01, 2012

Aktiviti Minggu 1: Permainan Bahasa

Aktiviti pertama Persatuan Bahasa Melayu PISMP BM Ambilan Jan 2010.
Tempat : Bilik Astro



Aktiviti pertama persatuan dikendalikan oleh Kumpulan 5 yang bertemakan Permainan Bahasa. Terdapat tiga permainan bahasa yang dilaksanakan oleh kumpulan 5 iaitu Isyarat Hati, Bebalkah Engkau dan Pisang Goreng.

Aktiviti 1 : Isyarat Hati

Semua ahli berada di dalam kumpulan yang telah ditetapkan. Wakil setiap kumpulan dikehendaki mencabut satu peribahasa dan membuat gaya peribahasa tersebut. Semua kumpulan dibenarkan meneka peribahasa yang terdiri daripada dua patah perkataan tersebut. Mereka perlu mengangkat kad kumpulan dan membunyikan 'isyarat' setiap kumpulan. Kumpulan yang berjaya meneka dikehendaki menghantar seorang wakil untuk mencabut peribahasa seterusnya.

Aktiviti 2 : Bebalkah Engkau.

Merupakan aktiviti berkumpulan. Setiap kumpulan dikehendaki menentukan wakil pertama hingga kelima. Individu pertama hendaklah mencabut satu ayat di dalam bekas yang disediakan dan menghafal ayat tersebut. Seterusnya, individu pertama hendaklah memberitahu individu yang kedua dan seterusnya. Individu kelima hendaklah menulis semula ayat tersebut di atas kertas. Pemenang dikira berdasarkan jumlah ayat yang betul.


Ayat yang di sediakan.



Sesi menghafal : Farid.



Memberi maklumat kepada rakan. : Nabila dan Nizam




Individu terakhir dikehendaki menulis semua ayat tersebut. : Syahida dan Hanif.


Aktiviti 3 : Pisang Goreng


Permainan mengikut kumpulan.






Akhamdulillah, aktiviti pertama persatuan berjalan dengan lancar walaupun terdapat beberapa kesulitan. Di harap kumpulan seterusnya akan mengendalikan aktiviti dengan lebih baik lagi.



Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Reka bentuk oleh Pusat Servis Terhebat | Dengan kerjasama Encik Jalalludin dan rakan-rakan PISMP Bahasa Melayu Ambilan Januari 2009 | Delegasi Pencinta Bahasa